odd.dziwny jest ten swiat!!

Wielu z nas szuka jednak utracona mlodosc wiedziony sentymentami beztroskich lat. Nie da sie ukryc, chcialoby sie tam wrocic. Chocby na chwilke. Teraz nam sie wydaje, ze Wtedy bylo tak fajnie i latwo, choc Wtedy nam sie wydawalo, ze zycie jest okropne, bo trzeba odrabiac lekcje.

Teraz wiemy lepiej. I wracamy. Wracamy do Naszej Klasy, gdzie coraz wiecej znajomych sie pojawia. Kazdego dnia ktos “nowy” sie zapisuje. Nie bylismy przyjaciolmi, ale chetnie pogadamy, pokazemy zdjecia, a nawet umowimy sie na spotkanie klasowe. Kazdego dnia z wielka taka ciekawoscia sprawdzam, czy ktos nastepny sie “odnalazl”… (suspens, ze prawie Hitchcock)… ????? Jak wyglada, co robi, jak mu sie wiedzie… czy tez go wywialo gdzies w inny zakatek swiata (a wiekszosc wywialo, silny wiatr musial byc!)…??? Wydoroslelismy, troszke postarzelismy, ale musze przyznac, ze wygladamy o niebo lepiej, niz Wtedy. Tamte ortalionowe lub zorzetowo-plastikowe fartuszki, (bo te przymusowe wdzianka nawet na miano mundurka nie zaslugiwaly), niekonkretne fryzury, niepewne miny, zgarbione plecy (bo rodzice mowili “wyprostuj sie!”) i te nieproporcjonalnie dlugie ramiona… juz pod koniec podstawowki… wszystko bylo piekne, jak kulawy na chybotliwej drabinie z reka w gipsie. Ach!

Dzisiaj “odnalazly sie” az dwie osoby! Wczoraj jedna! I przedwczoraj jedna!!